ช่วงนี้คิดถึง J rock เก่าๆตลอดเลย คงเพราะไม่มีงานใหม่ที่ประทับใจมากนัก
ลองนึกย้อนไปว่าตัวเองเริ่มฟังเพลงญี่ปุ่นตั้งแต่เมื่อไหร่ ..จำไม่ค่อยได้
จนป่านนี้จะเป็นนศ.ปี3แล้ว รู้แต่ว่ายาวนานเหลือเกิน
------------------------------------
ย้อนมาที่งานของป๋า(ป้า) Sugizo คนนี้ที่เราเคยหลงใหล
ช่างเป็นคนที่เข้ากับไวโอลินเหลือเกิน
นอกไปจากเวลาจับกีตาร์บวกลีลาน่าหมั่นไส้บนเวที
ก็ต้องตอนอยู่กับไวโอลิน..ที่ดูขรึม เข้มแข็งและมีพลัง
คนที่เหมือนมีออร่าออกมาเวลาอยู่กับเครื่องดนตรีนี่..
เราจะชอบมากกก..(ใครเป็นเหมือนกันมั้ยไม่รู้)
ฮ้า~นึกถึงลูน่า ซี ก็ต้องเป็นลีลา(อันเร่าร้อน+แร่ด)
กับเสียงกีตาร์ที่แสบแก้วหูของป๋าหงิเท่านั้น
อ้ะ! ก่อนจะเตลิดไปไกล มาดูกัน ไม่รู้ว่าบางคนยังจำกันได้หรือเปล่า?
พูดถึงหนัง SOUNDTRACK ที่ป๋าเล่นกับสุดสวย ชิบาซากิ โค เมื่อปี 2002
ตอนนั้นต้องดูหลายรอบเลย -_- กว่าจะเข้าใจ
คือ..มันไม่มีบทพูด มีแต่เสียงไวโอลินของป๋า (ทำเอาเคลิ้มบ้าง)
เป็นเรื่องของพี่ชาย & น้องสาว ที่พ่อแม่ถูกปิศาจหุ่นกระบอก(?)ฆ่า
ทั้งสองเลยโตมาด้วยกัน และ ..รักกัน..
และในเมื่อทั้งคู่คือพี่-น้อง นั่นคือ..parallel life
อะไรที่มันต้องไปด้วยกัน ขนานกัน อีกนัยคือ..ไม่มีวันลงเอยกันได้
พี่ชาย(sugizo) เป็นนักแต่งเพลง เขาจะสีไวโอลินสื่อสารกับน้องสาว..
และแน่นอน เสียงไวโอลินไพเราะ! บาดลึก! ตลอดเรื่อง
น้องสาว(kou) เป็นนักเขียน เธอจะสื่อสารกับพี่ชายด้วยนิทานภาพที่เธอแต่ง..
ตอนที่เธอแอบวาดภาพพี่ชายที่รักแล้วรีบเก็บไม่ให้เห็น ดูน่ารักชะมัด!
อา..น้องสาว-พี่ชาย(<เริ่มเพ้อ) ช่วงนั้นถึงกับเข้าขั้นซินโดรมไปเลย
เพราะจำได้ว่าตอนเด็กๆ เราชอบบอกแม่บ่อยๆว่า
แม่คลอดพี่ชายให้หน่อยสิ เอิ้กส์~ อยากมีพี่ชายจัด
โทนของหนังจะมัวๆแบบคลาสสิคแฟนตาซีเข้ากับเนื้อเรื่องสุดๆ
มีทั้งบ้าน สวนสนุก และที่เชิดหุ่นกระบอกโรงย่อมๆ
และฉากที่กลายเป็นที่รักของใครหลายคน(รวมเราด้วย)ที่ได้ดูเรื่องนี้
คือฉากที่พี่ชายนอนตัวสั่นอยู่ในกองฟางวงๆ เหมือน รังนก
ข้างๆคือน้องสาวที่เอื้อมมือมาจับมือพี่ชายเอาไว้จนหยุดสั่น
เคยมีพี่คนนึงบอกว่า
2คนนี้นอนตะแคงเข้าหากันเหมือนคู่โครมาทิดที่ประกอบเป็น 1 โครโมโซม
เหมือนไม่เหมือนยังไงก็เลื่อนไปดูที่ภาพได้เลย^^
ข้างล่างเป็นส่วนหนึ่งของหนังที่ตัดมาทำเพลงปิดที่เพราะสุดยอด
จนถึงเดี๋ยวนี้ ทำนองเหล่านั้นกับเสียงหวานๆ..เรายังไม่ลืม..เพลงนี้
SUGIZO feat. bice - Rest in Peace & Fly Away
อยากให้ J rock กลับมารุ่งเรืองในไทยอีกครั้งจังเลย โฮ..
พูดถึงศิลปินJ rockเก่าๆทีไร รู้ถึงความแก่ของตัวเองทันที เหอๆ
ในบรรดา Luna sea ที่ออกงานโซโล่ก็มีของ sugizo ที่ชอบที่สุด
แต่ชอบงานดนตรีมากกว่า อัจฉริยะมากแล้วครับพี่..กรุณาอย่าให้ป๋าหงิร้อง!
และยังมีเหตุผลที่ว่า ทุกครั้งเวลานั่งฟังเพลงของ Luna sea
ตอนแรกเราจะไม่สนใจเลยว่าลุงริวอิจิร้องว่าอะไรบ้าง เพลงกินใจแค่ไหน
แต่จะเงี่ยหูฟังซาวด์ดนตรีที่มันแสบๆ คลอๆ ไม่ก็ฝังอยู่ลึกๆ(ของป๋าหงิ)มากกว่า
ประมาณว่า
เฮ้ยย!! เสียงกีตาร์นี่มันกัดกินกันเกินไปแล้ว!ดูหน้าคนเล่นหน่อยดิ๊!
เป็นอย่างนี้เรื่อย..จนติดเป็นนิสัยของการฟังเพลงไปแล้ว
ก็แหง..ถ้าหน้าตามาก่อน สมัยนั้นก็คงไม่ชอบJ rockหรอกเฟร้ยย
ใครไม่เป็นมั่งล่ะ กับนักดนตรีน่ะยิ่งได้เห็นลีลาบน LIVE ยิ่งหลงรักนะ!
เหมือนกับถูกดึงตกหลุมลึก และเต็มใจจะไม่ปีนขึ้นมาตลอดชีวิตเลย..
ถึงตรงนี้หลายคนคงเข้าใจอยู่สินะ
(ยิ่งถ้าบนไลฟ์มี service จุ๊บๆสายฟ้าแลบด้วยแล้ว)
ใช่มั้ยฮะ? ป๋าSugizo มือกีตาร์ที่แร่ดที่สุดในโลกาของผม!..
ล่าสุดก็กำลังลุ้นกับงานของ The Flare อยู่ *ติดใจตั้งแต่ Inner Child
เง้อ~พูดถึงหนังของป๋าหงิ ก็พลอยนึกถึงหนังของฮิเดะไปด้วยเลย...
งานนี้ไม่ได้ปั๊มชื่อผมไว้ที่ภาพ เพราะงั้นอย่าให้เจอการเอาไปแอบอ้างอย่างน่าไม่อายนะ ขอเตือน!
