- My Gift to You -

[Kaoru x Toshiya] Dir en grey's short Fiction (HBD Toshiya) by J

คนถูกถามไม่ได้ตอบอะไร แต่ก็ปล่อยให้มือเรียวยาวนั้นลูบไปตามแก้มสักพักแล้วเจ้าตัวก็ต้องเอามือตัวเองปัดออกด้วยความเขิน

"..เอาเถอะ วันนี้อากาศดีนะ ซากุระบานแล้วด้วย วันนี้นายยังต้องไปทำใช่ไหม งานพิเศษน่ะ?"ร่างสูงพูดและยิ้มให้อย่างอ่อนโยนเหมือนทุกๆครั้ง พลางขยับถอยลงจากเตียง

"อืม.."

วันนี้...

"ตักข้าวไว้ให้แล้วนะ รีบลุกมากินล่ะ ..อึ๋ยย สายแล้ว ไปทำงานก่อนนะ แต่ก่อนไปขอจุ๊บเป็นกำลังใจทีนึง" ทั้งๆที่รีบแต่เจ้าตัวแสบก็ไม่ลืมความตั้งใจของตัวเองง่ายๆ หันหลังกลับมาประทับจูบเบาๆที่แก้มของคนที่นั่งอยู่ที่เตียงอย่างรวดเร็ว

"ไปนะ!"

"เดี๋ยว โทชิยะ!!" ร่างบางนึกอะไรขึ้นได้เลยรีบเรียกเขาเอาไว้

"คร้าบ~ เมื่อกี้เร็วไปเหรอ อีกรอบมั้ย?"

"ไม่ใช่โว้ยย! วันนี้..เลิกงานตอนหกโมงเย็นไปเจอกันที่สวนเดิมได้มั้ย?" คาโอรุพูดหน้าเรียบนิ่งเบาเสียงลง เพราะรู้นิสัยของคนตรงหน้าดี อย่างน้อยความขี้เล่นนั้นก็ทำให้เขานึกขำหรือยิ้มๆได้บ้าง

"อื้ม! เข้าใจๆว่าคาโอรุต้องการอากาศบริสุทธิ์ให้ลูกในท้อง แล้วเจอกันจ้ะที่รัก!"คนพูดปิดประตูวิ่งแจ้นไปแล้วก่อนที่คาโอรุจะยกทั้งเตียงเขวี้ยงไล่หลังไป

"ไอ้บ้า!"

หน้าตานายที่มันเหมือนไม่มีความทุกข์อะไรเลย

ทำให้ฉันลืมไปหมดว่าคิ้วที่ขมวดอยู่ของตัวเองเกิดจากอะไร

นายที่ยื่นมือมาแตะที่ไหล่ของฉันในวันที่หนาวเหน็บนั้น

ได้แต่ยิ้มและบอกว่าจะให้ฉันได้เห็นว่าของขวัญจากพระเจ้าน่ะ..มีจริง..

ฉันเองที่ยืนหยัดตัวคนเดียวมาตลอด ไม่เคยร้องขอความเห็นใจจากใคร

ไม่แม้แต่จะภาวนาต่อพระเจ้า

พอได้ยินอย่างนั้นก็อดไม่ได้ที่จะลองดูสักครั้ง

เพราะเป็นนายหรอกนะ ..โทชิยะ

*******

"ช้าเหลือเกินนะ ไม่มาซะเที่ยงคืนเลยล่ะ!" เจ้าของผมสีน้ำตาลอ่อนที่นั่งเอนอยู่ตรงม้านั่งในสวนเปิดฉากเทศน์

"ก็รีบมาแล้วนี่งาย..แฮ่ก! พอดีเจ้าของร้านให้อยู่รอเอาของจากแกหน่อยนึง เอ้า!มื้อดึกวันนี้ แหะ" ร่างสูงที่วิ่งมายังไม่ทันจะนั่งพักก็ยื่นถุงที่เพิ่งได้รับมาให้คนตรงหน้า พร้อมยิ้มร่าเหมือนเด็กได้ขนม

"นั่งสิ" คาโอรุที่รับของมาไว้ข้างๆตัว ก่อนที่จะขยับตัวเว้นที่ให้โทชิยะนั่ง

"วันนี้น่ะ..ที่จริงถึงนายไม่ชวนฉันก่อน ฉันก็กะจะโทรบอกให้นายออกมาอยู่แล้วล่ะ" เจ้าของเรือนผมสีดำพูดขณะนั่งลง พลางเอามือทั้งสองข้างถูกันไปมาด้วยความหนาว

"งั้นเหรอ.." อีกฝ่ายที่ได้แต่ก้มหน้าและตอบกลับมาสั้นๆ

"ก็..ซากุระบานแล้ว ไม่เหมือนตอนที่ฉันเจอนายครั้งแรกตรงนี้ ตอนนั้นจำได้ว่าหิมะหนาน่าดู" โทชิยะที่พูดไปยิ้มไป คาโอรุที่ฟังแล้วรู้สึกสะดุดขึ้นมาเลยเหลืบไปมอง สังเกตได้ว่าแววตาของคนตรงหน้าที่ดูจริงจังมากกว่าที่เคย ..เหมือนแววตาในฤดูหนาววันนั้นที่เขาเคยเห็นมาแล้ว

"นายจะพูดอะไรกันแน่เนี่ย" ร่างบางรู้ดีว่าที่อีกฝ่ายพูดหมายถึงอะไร ได้แต่พูดจากลบเกลื่อนความรู้สึก

"ฮ่ะฮ่าๆ เป็นแบบนี้ทุกทีสิน่า เออ ว่าแต่ชวนฉันออกมาต้องมีอะไรแน่ๆละ.." โทชิยะที่คุ้นเคยกับอาการแบบนี้ของอีกคนซะแล้วได้แต่หัวเราะออกมา และยังไม่ทันจะพูดจบ คาโอรุก็ยื่นถุงเล็กมาวางแปะไว้บนตักของเขา

"คงไม่ต้องอวยพรวันเกิดแล้วล่ะมั้ง คนอย่างนายมันมีความสุขทุกวันอยู่แล้ว" คาโอรุได้แต่เขินตัวเองจนต้องหันหน้าไปทางอื่น ไม่รู้เลยว่าคนที่นั่งข้างๆยิ้มกว้างดีใจขนาดไหน คาโอรุรู้วันเกิดของเขาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย

"ฮึก.. ซิกๆ.. คาโอรู้วววว" เจ้าตัวแสบผมดำโผเข้ากอดร่างบางแน่น

"เฮ้ยย! ทำบ้าอะไรตรงนี้ คนเต็มสวนนะโว้ยย" คาโอรุโวยวาย

"งั้นไปทำกันตรงอื่น" เจ้าตัวแสบทำตาวิ้งวั้ง ตั้งท่าอุ้มอีกคนขึ้น

"โป๊กกกกก!!!"

"โอ้ยย! เขกประจำเลย ล้อเล่นหน่อยเดียวเอง" ร่างสูงน้ำตาเล็ด ลูบหัวป้อยๆ

"มาทำหื่นขึ้นตรงนี้ทำไมล่ะ! ฮึ้ยย" คาโอรุเองก็เริ่มงงๆว่าตัวเองจะอารมณ์ดีหรือหัวเสียกันแน่

ระหว่างนั้น โทชิยะที่ยืนอยู่ก็เอามือล้วงหยิบเอาของขวัญออกมาจากถุงเล็กใบนั้น มันเป็นถุงมือหนังสีดำคู่หนึ่ง เขารีบสวมมันทันที ถึงหัวจะเริ่มปูดแต่ก็ยิ้มหน้าบานไม่หุบ จนคาโอรุที่เงยหน้ามาเห็นเริ่มยัวะ ว่าจะยิ้มไปถึงไหนกันฟระ(เขินนะเฟร้ยทำหน้าเหมือนเด็กแบบนั้น)

"นั่น! นั่น! เมื้อกี้ฉันเห็นนายแอบยิ้ม!" ร่างสูงที่จับใบหน้าแวบเดียวนั้นได้ ยืนกางขาชี้มาที่คนตรงหน้า เพราะดีใจที่ได้เห็นภาพหายากแบบนั้น ภาพของคนที่เขารักตั้งแต่แรกเห็นยิ้ม

"เออ! แล้วตื่นเต้นอะไรนักหนา!" คาโอรุเผลอพูดเสียงดัง

"ตื่นเต้นสิ ก็มันดีใจนี่นา นายมีความสุขเหมือนกันไม่ใช่เหรอ ตอนนี้น่ะ ..ตอนที่อยู่ด้วยกันกับฉัน.."

อีกแล้ว สีหน้าที่ทำให้โกรธไม่ลงแบบนั้น

รอยยิ้มที่อ่อนโยนและอบอุ่นที่ไม่เคยได้รับจากใคร และไม่เคยรู้สึกอยากได้มากและหวงแหนเท่านี้มาก่อน

"ขอบคุณนะ โทชิยะ" ขอบคุณนายที่ทำให้โลกของฉันเปลี่ยนไป

เจ้าของถุงมือสีดำเดินเข้ามาใกล้ด้วยใบหน้าที่ยังคงมีรอยยิ้มนั้นอยู่ ก้มหน้าลงมากระซิบเบาๆ

"อืม.. ทีนี้เชื่อหรือยังล่ะว่านายก็ได้รับของขวัญจากพระองค์เช่นกัน อย่าลืมความรู้สึกนี้ล่ะ"

"นายก็อย่าลืมสัญญาที่ให้ไว้กับฉันด้วย" คาโอรุที่ก้มหน้าอยู่ใต้ผ้าพันคอทวงสัญญาขึ้นมาเบาๆ

"อืม.. ไม่ลืมแน่.. ตลอดชีวิต"

...ขอบคุณที่นายเป็นของขวัญจากพระเจ้า..สำหรับฉัน...

Toshiya 's Mode

เมื่อนึกถึงฤดูหนาว ในสมัยเด็ก

ไม่ใช่เป็นเพียงแค่ฤดูที่หนาวเหน็บเท่านั้น

ช่วงเวลาที่เกล็ดหิมะเริ่มร่วงหล่นโปรยปรายทั่วเมือง

พวกเรานั้นก็ได้วิ่งตามสายลมไป

พอเป็นผู้ใหญ่ ทำให้เราห่างไกลจากความฝันไป

แล้วเธอที่กำลังสับสนก็มายืนอยู่ตรงหน้าผม

ผมทำได้เพียงแค่บีบมือเล็กๆที่เย็นเฉียบนั้น

แต่จะอยู่เคียงข้างเธอตลอดไป ไม่ว่าเมื่อใด

เป็นของขวัญจากผมถึงเธอ

เสียงสายฝนที่ทำให้เราหม่นหมอง

บางครั้งในวันรุ่งขึ้น อาจทำให้ข้างนอกหน้าต่างนั้นขาวโพลน

พวกเราได้ประทับรอยเท้าไว้ในหิมะ และเล่นกันอย่างสนุกสนาน

ผ่านวันเวลาที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มด้วยกัน

เธอบอกว่ากลัวการเปลี่ยนแปลง

ในวันที่ยื่นมือไปแตะไหล่ที่สั่นไหวของเธอ

ผมทำได้เพียงแค่มองตาที่เปียกชุ่มของเธอ

แต่มีความรู้สึกที่อยากปกป้องเธอมากกว่าใครๆเท่านั้น

ที่เป็นของขวัญสิ่งเดียวจากผม

จากนี้ไปพวกเราจะผ่านฤดูนี้อีกหลายครา

แต่จะไม่มีวันลืมฤดูหนาวในปีนั้น ที่ได้พบ

และได้รักเธอ

---END -- My Gift to You---

ว้ากกกก จบแล้วววว แต่งสนองความอยากของตัวเองอีกแล้ว

ถึงระยะหลังๆนี้ DK จะมาแรงเหลือเกิน แต่ข้าน้อยผู้ฝักใฝ่(?)TK มาแต่อ้อนแต่ออกจะสู้ต่อไป (!?)

ทั้งหมดข้างบนทั้งเรื่องทำเพื่อให้ ท่านทอจจิ ของข้าน้อยได้กลับมาเป็นเมะแบบแมนๆอีกครั้ง (ฮี่ๆ)

29 แล้วไม่อยากให้(หน้า)ตอบ ซูบซีดไปมากกว่านี้อีกแล้ว ทั่นพี่ได้ยินมั้ยยยย?(แหกปากลั่นบลอค)

เพื่อนๆที่อ่านไป อาจจะเกิดอาการงงๆกับเรื่องที่แต่งไปบ้าง ขออภัยไว้ด้วยแล้วกัน

ไม่ได้ลงมือลงแรงกับเรื่องหวานๆแบบนี้นานแล้ว

ตอนแรกกะว่าจะให้แปะ(คาโอรุ)เจอของโหดๆ(หัวเราะโฉด) แต่พอล่วงเลยมาถึงวันเกิดท่านพี่โทชิยะ

ก็เกิดเปลี่ยนใจกระทันหัน เลยได้ท่านพี่เวอร์ชั่น romantic ออกมาอย่างที่เห็น

ถึงตอนต้นจะเน้นเรื่องของ "Leader-sama" แต่จริงๆแล้วจบด้วย Feel ของท่านพี่ซะงั้น

ถ้าอ่านแล้วไม่สับสนปนงุนงงซะก่อน ก็ขอคำติชมด้วยนะขอรับ (ชักติดปากจาก D-grey-man ซะแล้ว)

ชิ้นนี้ก็ทำเพื่อเจ้าของวันเกิดครับ March 31